Skąd wziął się Nowy Rok? Kto i kiedy zdecydował, że akurat ta noc, ta godzina i ta sekunda mają oznaczać początek czegoś nowego? Nie wiemy. Nie pamiętamy też pierwszego toastu ani pierwszego życzenia. Nie wiemy, czy to był akt wiary, wynik jakiejś umowy społecznej, czy może celebrujemy tę chwilę z potrzeby zatrzymania czasu.
Tak czy inaczej: co roku, dokładnie o północy, robimy to samo. Liczymy ostatnie sekundy, wznosimy kieliszki, składamy sobie życzenia, jakby od tego jednego momentu miało zależeć więcej niż od wszystkich pozostałych dni razem wziętych.
To dziwne święto. Nie ma jednego autora, jednej religii ani jednego sensu. Jest raczej porozumieniem zawartym między ludźmi: że choć świat nie zmienia się z dnia na dzień, my na chwilę udajemy, że w tym dniu akurat jakoś przyspiesza.
Dlatego tej nocy pozwalamy sobie na więcej. Na hałas, na śmiech bez powodu, na taniec. Jakbyśmy musieli na moment zapomnieć, żeby jutro móc znów pamiętać.
A przecież wiemy – historia nas tego nauczyła – że kalendarz nigdy nie był lekarstwem na ludzkie sprawy. W XX wieku, Europa wielokrotnie witała Nowy Rok w cieniu wojny. Świat wielokrotnie wchodził też w styczeń z nadzieją, która szybko zderzała się z rzeczywistością. Ludzie ginęli niezależnie od daty. Jedni budowali swoje bogactwa, imperia, niszcząc codzienną egzystencję innych. Nowy Rok nigdy nie zatrzymywał historii. A mimo to – co roku – znów próbujemy.
Może właśnie dlatego potrzebujemy tej jednej nocy szaleństwa. Nie po to, by oszukać rzeczywistość, lecz by dać sobie prawo do oddechu. Do powiedzenia: wiem, co zrobiłem źle. I nawet jeśli nie wiemy, jak zrobić pewne rzeczy lepiej – by wierzyć, że warto próbować.
Nowy Rok to święto każdego z nas. Święto człowieka, który – choć zna ciężar minionych lat – nie potrafi zrezygnować z nadziei. Niech więc ta noc i cały przyszły rok będą dla nas wszystkich źródłem (oby spełnionych) nadziei.
Wszystkiego dobrego w Nowym Roku życzy redakcja portalu przemysl.pro!
Tekst: Mariusz Gierlak
